Cahit Sıtkı Tarancı

Tavan bir anne gibi iğilmiş üzerime,

Duvarlar etrafımda kardeşlerim gibidir;

Sır dolu gözlerini vermişler gözlerime.

Söylemek istiyoruz, çıkmıyor ki sesimiz!

Benim mi, onların mı, atan kimin kalbidir?

Birbirine karışıp gidiyor nefesimiz!

	

Çıngıraksız, rehbersiz deve kervanı nasıl,
İpekli mallarını kimseye göstermeden,
Sonu gelmez kum lara uzanırsa muttasıl,
Ö m rü m öyle esrarlı geçecek ses vermeden.

Ve böylece bu ömür, bu öm ür her dakika,
Bir buz parçası gibi kendinden eriyecek.
Semada yıldızlardan, yerde kurtlardan başka,
Yaşayıp öldüğümü kimseler bilmiyecek!